Cierniste krzewy warto sadzić w ogrodach jako żywopłoty lub pojedynczo jako dekoracje. Żywopłot z ciernistych roślin chroni przed dostaniem się do ogrodu szkodników, za to stanowi zachętę dla pożytecznych ptaków. Owoce niektórych ciernistych krzewów można zjeść lub przerobić, np. na dżemy. Podobne krzyżówki. Wszystkie rozwiązania dla KRZEW O CIERPKICH CIEMNYCH OWOCACH PODOBNYCH DO JAGÓD. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. ciernisty krzew o czarnych owocach: owoc leśny: podłużna bułka drożdżowa, często nadziewana makiem, masą owocową, powidłami: koszyk z pałąkiem, wypleciony z łyka lub z wikliny, na grzyby lub owoce: wieś w powiecie limanowskim, z dużymi zakładami przetwórstwa owocowo-warzywnego: krzew owocowy kolczasty Kwiaty i owoce czarnego bzu są cennymi surowcami zielarskimi ze względu na dużą zawartość składników mineralnych o właściwościach m.in. przeciwbólowych, przeciwgorączkowych, moczopędnych oraz odtruwających organizm. Zbiory kwiatów przypadają na maj i czerwiec, zaś owoców – w sierpniu i wrześniu, kiedy są całkiem dojrzałe. . Rokitnik – sadzonki rokitnika ze szkółki drzew i krzewów owocowych Właściwości prozdrowotne rokitnika zwyczajnego znane są już od tysięcy lat. Doceniali je starożytni uzdrowiciele, a do Europy sprowadził roślinę Aleksander Wielki, po tym, jak jego wojownicy zauważyli, że raczące się nim konie znacznie lepiej się prezentują. Potem o rokitniku trochę zapomniano. Do łask zaczął wracać po katastrofie w Czarnobylu, stosowano go bowiem jako środek łagodzący skutki choroby popromiennej i leczono nim oparzenia. Co wiemy o rokitniku dziś? Rokitnik zwyczajny - charakterystyka Rokitnik zwyczajny, inaczej rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides), należy do rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae). Naturalnym środowiskiem występowania tego gatunku jest Syberia oraz Azja Środkowa. W Polsce występuje najczęściej na wybrzeżu Bałtyku oraz w parkach czy skwerach miejskich. Jest to roślina niezwykle tolerancyjna, dobrze odnajdująca się w skrajnych i trudnych warunkach. Rośnie zarówno na terenach bagiennych, wilgotnych, w dolinach rzek, jak również na terenach suchych, np. piaszczystych urwiskach nadmorskich i klifach (w tych miejscach jest objęty ochroną). Dobrze znosi duże zasolenie i jest odporna na zanieczyszczenia powietrza. Jak wygląda rokitnik zwyczajny? Jest rozłożystym ciernistym krzewem rosnącym wolno do wysokości 5-8 m. Może być przy odpowiedniej korekcie prowadzony również w formie drzewka. Wytwarza duże ilości odrostów korzeniowych, dlatego tak świetnie nadaje się do umacniania wydm. Kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, w kwietniu, jeszcze przed rozwojem liści. Są nieduże, żółte, odznaczają się bardzo dużą wytrzymałością na mróz oraz wiosenne przymrozki. Liście są długie, równowąskie, od spodu szare, a z wierzchu zielono-szare. Są charakterystyczne i odróżniające się od innych roślin, dlatego rokitnik doskonale sprawdza się również jako roślina ozdobna. W Rosji rokitnik nazywany jest „oblepichą” z racji gęsto rozmieszczonych na pędzie owoców, które dosłownie oblepiają gałązki. Pomarańczowe owoce rokitnika są drobne, mają kulisto-owalny kształt, nie opadają i są przy tym miękkie i soczyste, przez co nie należą do łatwych do zbioru. Rokitnik zwyczajny jest zazwyczaj rośliną dwupienną. Oznacza to, że występują oddzielnie rośliny męskie (dawcy pyłku) i żeńskie (kwiaty). Można spotkać odmiany samopylne, które tworzą na jednej roślinie zarówno kwiaty męskie, jak i kwiaty żeńskie. Pyłek z kwiatów męskich przenoszony jest przez wiatr na znamię słupka kwiatu żeńskiego. Na plantacjach zaleca się, aby na 6 osobników żeńskich sadzić przynajmniej 1 osobnika męskiego. Właściwości owoców rokitnika Rokitnik to wciąż roślina mało zanana, choć na rynku dostępnych jest już wiele odmian szlachetnych. Warto sadzić właśnie takie odmiany, ponieważ rodzą one większe i smaczniejsze owoce. Ze względu na swoje właściwości - niespotykane u innych roślin sadowniczych naszego klimatu - powszechnie znane jest szerokie zastosowanie rokitnika w przemyśle farmaceutycznym oraz kosmetycznym. W Rosji nazywany jest również „złotem Syberii”, co wskazuje na ogromne bogactwo składników odżywczych zawartych w owocach rokitnika. Jest zaraz po owocach dzikiej róży rośliną o największej zawartości witaminy C (w zależności od miejsca pochodzenia). Co ważne, przetwarzanie i obróbka termiczna owoców rokitnika nie wpływa na stratę tej witaminy; roślina nie traci jej nawet w wyniku długotrwałego przechowywania. Ponadto w jagodach znajdziemy również witaminy A, E, F, K, B, cukry, kwasy organiczne (np. jabłkowy, cytrynowy), znaczną ilość kwasów tłuszczowych (przede wszystkim kwas palmitynowy oraz nienasycone kwasy tłuszczowe, w tym kwas oleinowy i linolowy), naturalne przeciwutleniacze (takie jak karotenoidy czy flawonoidy) i całe mnóstwo składników mineralnych ( magnez, żelazo, potas, wapń, cynk). Warto teraz poznać bliżej konkretne właściwości lecznicze rokitnika zwyczajnego. Dzięki temu, że jest tak bogatym źródłem witaminy C, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i bakteriobójcze. Systematycznie stosowany sok z rokitnika - będący najpopularniejszą formą przetwarzania owoców tej rośliny - wspomaga układ krążenia, chroni serce i przyczynia się do zmniejszenia poziomu złego cholesterolu, co ma duże znaczenie w leczeniu choroby miażdżycowej. Coraz częściej mówi się też o wykorzystaniu rokitnika w profilaktyce nowotworowej. Korzystne właściwości tej cennej rośliny na tym się jednak nie kończą. Nasiona rokitnika wykorzystywane są do wytwarzania oleju, który pomoże osobom zmagającym się z dolegliwościami ze strony układu pokarmowego, problemami z trawieniem, zgagą czy bólem żołądka. Co więcej, rokitnik stosowany jest też w kosmetyce, np. do produkcji kremów czy szamponów. Olejek z rokitnika stanowi naturalny filtr przeciwsłoneczny, uelastycznia skórę i działa przeciwstarzeniowo; przyspiesza też wzrost włosów, poprawia ich kondycję i pomaga zapobiegać ich wypadaniu. Rokitnik zwyczajny w kuchni Kwaśny smak owoców rokitnika nie skłania do spożywania ich w stanie surowym. Można z nich jednak zrobić różne produkty spożywcze, takie jak soki, dżemy, konfitury, galaretki, a także nalewki czy wina, posiadające wiele walorów smakowych. Wysuszone liście rokitnika są często wykorzystywane do sporządzania aromatycznej herbaty, która nie dość, że świetnie rozgrzewa w zimowe wieczory, to jeszcze zapobiega rozwojowi infekcji i łagodzi stany zapalne w organizmie. Rokitnik – uprawa i wymagania glebowe Rokitnik to roślina, którą można sadzić praktycznie wszędzie. Nie tylko tereny uprawowe nadają się pod uprawę rokitnika. Również wszelkie nieużytki, tereny rekultywacyjne oraz zbocza czy skarpy są dobrym miejscem dla tego gatunku. Jest mrozoodporny, bardzo dobrze znosi duże spadki temperatury. Rokitnik wchodzi w symbiozę z promieniowcami, co daje mu możliwość przyswajania azotu atmosferycznego. Dlatego tak dobrze radzi sobie na jałowych stanowiskach ubogich w ten pierwiastek. Posiada małe wymagania pokarmowe, wystarczą mu lekkie i przepuszczalne gleby. Jeśli ma obficie owocować, to musi być posadzony w miejscu słonecznym. Młode egzemplarze potrzebują sporadycznego podlewania przez pierwsze 2-3 lata. Z uwagi na to, iż roślina ta wytwarza liczne odrosty korzeniowe, trzeba dobrze przemyśleć miejsce, w którym krzew będzie rósł. Przy systematycznym wycinaniu odrostów można krzew utrzymać w ryzach, aby się nie rozrastał zbytnio. Mata ogrodnicza rozłożona pod krzewem też będzie ograniczała rozwój tychże odrostów korzeniowych. Krzewy rokitnika mogą tworzyć cierniste żywopłoty lub rosnąć pojedynczo. Odmiany rokitnika zwyczajnego Obecnie na rynku jest coraz więcej odmian szlachetnych, z których wyróżnia się odmiany syberyjskie oraz europejskie. Wśród rosyjskich rokitników sporo jest żeńskich form, które odznaczają się wcześniejszym owocowaniem niż odmiany europejskie. Zbiór następuje w okresie sierpień/wrzesień, owoce są żółto-pomarańczowe, a pędy mają mniejszą liczbę kolców. Niektóre z nich to dobre, plenne odmiany przemysłowe, których owoce wykazują wysoką odporność na zasychanie. Należy pamiętać, iż sadząc żeński egzemplarz. koniecznie w pobliżu musi rosnąć również męski osobnik, aby w ogóle krzew owocował. Rosyjskie odmiany warte uwagi to: Rokitnik Botaniczeskaja Rokitnik Nivelena Rokitnik Aromatnaja Rokitnik Podarok Sadu Rokitnik Luchistaja Rokitnik Moskwiczka Odmiany rokitnika pochodzenia europejskiego owocują później, zbiór przypada na wrzesień/październik. Wśród licznych odmian z tej grupy na uwagę zasługuje duńska, karłowa odmiana męskiego rokitnika Hikul, który tworzy niski (do 1-1,5 m) kulisty, gęsty, bardzo wolno rosnący i ciernisty krzew. Jest bardzo dekoracyjny, posiada ozdobne, lancetowate, gęsto rozmieszczone i połyskujące srebrzyście liście. Może być sadzony w grupach, jako soliter lub na żywopłot. Kwitnie, lecz nie owocuje. Innym męskim zapylaczem może być niemiecka odmiana - rokitnik Pollmix - która tworzy ciernisty krzew do 2-3 m wysokości i tyle samo szerokości, cechujący się wiotkimi pędami. Posiada charakterystyczne, lancetowate liście z szarym nalotem, w dodatku silnie się krzewi. Bardzo dobrze nadaje się do parków miejskich i zieleni, jako roślina odporna na zanieczyszczenia powietrza. Owocują natomiast żeńskie, niemieckie odmiany rokitnika jak np: Rokitnik Askola Rokitnik Frugana Tworzą one gęste, dość szerokie i kopulaste korony osiągające wysokość do 4-5 m. Owoce tych odmian są soczyste, lekko wydłużone, pomarańczowe. Niezwykle plenną i również żeńską odmianą niemiecką jest rokitnik Hergo, której owoce odznaczają się jasnożółtym kolorem oraz wczesną porą owocowania - od połowy sierpnia do września. Piękne, lancetowate i srebrzyste liście są bardzo dekoracyjne. W małych ogrodach, gdzie miejsce jest ograniczone i nie ma wystarczającej przestrzeni dla dwóch krzewów (męskiego i żeńskiego) dobrym rozwiązaniem jest samopylna odmiana - Rokitnik Friesdorfer Orange. Krzew ten, dorastający do 2-3 m wysokości i nieco mniejszej szerokości, jest rośliną o luźnym pokroju i małej liczbie cierni na pędach. Kwitnienie przypada na kwiecień/maj, a owoce można zbierać od września. Plonuje obficie i corocznie w postaci pomarańczowych kulek, które gęsto oblepiają pędy. Jest mało wymagający i wytrzymały na niekorzystne czynniki. Jeśli tylko uwarunkowania na to pozwalają, warto uprawiać tę wspaniałą roślinę, która nie tylko efektownie się prezentuje, ale w swoich owocach kryje niezwykłe bogactwo składników bardzo dobrze wpływających na zdrowie i dobre samopoczucie. Rokitnik – cięcie Cięcie rokitnika w zasadzie nie jest konieczne. Można się ograniczyć do cięcia sanitarnego w przypadku suchych, połamanych lub nadmiernie zagęszczających się i krzyżujących gałęzi. Najlepiej robić to na przedwiośniu w pogodny dzień. Na pewno natomiast należy systematycznie wycinać odrosty korzeniowe, jeśli nie ma potrzeby zbytniego poszerzania się krzewów. Rokitnik – rozmnażanie Rokitnika można rozmnażać za pomocą nasion (metoda generatywna), które kiełkują dość szybko po dniach. Poza tym można uzyskać sadzonki za pomocą odrostów korzeniowych, które roślina wydaje w dużej ilości lub odkładów (metoda wegetatywna). Obecnie na rynku jest coraz więcej dostępnych wartościowych odmian szlachetnych. Rokitnik zwyczajny warty zakupu Z lektury powyższego tekstu warto wysnuć wniosek, że rokitnik to roślina wartościowa, o licznych właściwościach zdrowotnych i mająca szerokie zastosowanie w kuchni. Doskonale sprawdzi się też jako element dekoracyjny w Twoim ogrodzie. Dlatego nie zwlekaj! Zajrzyj do naszego sklepu i wybierz swoją sadzonkę. Strona główna Katalog Krzewy i krzewinki Aronia Krzew owocowy dorastający do 2 m wysokości o rozłożystym pokroju. Daje kuliste czarne owoce dojrzewające od początku września. Nie nadają się do bezpośredniego spożycia (cierpki smak), ale warto je używać do różnych przetworów ponieważ zawierają bardzo dużo witamin, soli mineralnych oraz substancji leczniczych obniżających ciśnienie, poziom cholesterolu, podnoszących... Berberys Ciernisty krzew o wys. ok 1, 5 m Kwiaty żółte, owoce czerwone, kwitnie w maju, owoce utrzymują się całą zimę. Rośnie na każdej glebie. Odporny na niskie temperatury i suszę. Nadaje się na żywopłoty i do pojedynczych nasadzeń. Bez koralowy Niewysoki, rozłożysty krzew z łukowato wygiętymi pędami jest bardzo dekoracyjny w ciągu całego sezonu wegetacyjnego ponieważ jego mocno pierzaste liście początkowo są brązowe a potem złotożółte. Roślina ma piękny pokrój jest niewielka bo osiąga wysokość do 1m i nadaje się do małych ogródków a także może być uprawiana w dużych pojemnikach. Niezbyt wrażliwy na suszę... Bieluń Okazała roślina wieloletnia o bardzo dużych trąbkowatych kwiatach w kolorach: pomarańczowym, żółtym, białym, czerwonym oraz o liściach czysto zielonych lub obrzeżonych białym paskiem. Wymaga bardzo obfitego podlewania oraz systematycznego zasilania dużymi dawkami nawozów. Właściwie pielęgnowana odwdzięcza się bardzo obfitym kwitnieniem. Może rosnąć w dużym pojemniku lub w... Borówka amerykańska Borówka wymaga gleb kwaśnych o pH 3,8- 4,8, lubi stanowiska zaciszne, ciepłe i słoneczne. Ważnym warunkiem uprawy borówki jest wysoka zawartość próchnicy w glebie a także dość wysoki poziom wody gruntowej. W okresach suszy należy ją często podlewać. Przed wysadzeniem borówki należy podłoże zakwasić, najlepiej kwaśnym torfem. Potem, w czasie wegetacji podłoże możemy... Budleja Piękny krzew o wysokości nawet do 2, 5m. Kwitnie długo, bo od VI-X. W zależności od odmiany kolor kwiatów: biały, różowy, bordowy, fioletowy lub niebieski. Zapachem przyciąga owady a szczególnie motyle, stąd nazwa "motyli krzew". Na zimę kopczykować, wiosną przyciąć na wys. 20-30 cm. W sprzedaży tylko budleja biała. Budleja niska bordowa Piękny krzew o wysokości do 1,2 m. Kwitnie długo, bo od VI-X. Ta piękna odmiana ma kolor kwiatów: bordowy. Zapachem przyciąga owady a szczególnie motyle, stąd nazwa „motyli krzew”.Na zimę kopczykować,wiosną przyciąć na cm. Dereń świdwa Compressa Niski do 80 cm. Zwarty krzew, bardzo wolno rosnący, wyprostowany, z ładnymi pomarszczonymi drobnymi listkami. Jesienią cała roślina przebarwia się na czerwono. Wymaga gleby przeciętnej, średnio wilgotnej. Całkowicie odporny na mróz. Może rosnąć w słońcu, półcieniu a nawet w głębokim cieniu. Nadaje się do uprawy w pojemnikach na skalniakach i rabatach. Dziurawiec Mało wymagający krzew ozdobny zarówno z kwiatów koloru żółtego ukazujących się w VI-VII jak i owoców początkowo czerwonych później czarnych utrzymujących się do zimy. Wysokość rośliny 40-50 cm. Może rosnąc w słońcu jak i w półcieniu. Aby utrzymać ładny pokrój krzewu zaleca się przycinanie wiosną na wys. 20-30 cm. Dziurawiec Hidcote Niski krzew o pokładających się pędach, osiągający do 1 m wysokości. Kwiaty jaskrawożółte, duże do 5 cm średnicy rozwijają się nieprzerwanie całe lato od VI-X. Wymagania glebowe przeciętne, stanowisko słoneczne lub półcień. Średnio odporny na mróz, ale przemarznięty odbija od korzeni i nie zmniejsza to kwitnienia. Rekordów: 61 (Strona: 1 z 7) Kategorie Najlepiej sprzedają się Juka Scheetanne NOWOŚĆ! Okazała bylina o sztywnych liściach wysokości do 70 cm. Kwiatostany wys. do 150 cm... Funkia Fire and Ice Opis ogólny: Idealna roślina do cienia i półcienia o dużej różnorodności liści od... Funkia Patriot Opis ogólny: Idealna roślina do cienia i półcienia o dużej różnorodności liści od... Charakterystyka roślinyWięcej informacji Producent Szkółki Konieczko - Dział ozdobny Pojemnik C2 – 2l Waga sadzonki [kg] kg Wymagania słoneczne do półcienia, na słońce Szczepienie nieszczepione Styl ogrodu ogrody miejskie, ogrody podmiejskie, ogrody regularne (geometryczne), ogrody nieregularne (swobodne), ogrody skalne, ogrody nowoczesne, ogrody japońskie, ogrody chińskie Zastosowanie rosnące pojedynczo (soliter), żywopłoty Rodzaj gleby piaszczysta, gliniasta, gliniasto-piaszczysta, próchniczna, przeciętna ogrodowa, przepuszczalna, żyzna PH gleby lekko kwaśne: pH 6,1 – 6,7, obojętne: pH 6,8 – 7,0, lekko zasadowe: pH 7,0 – 7,2, zasadowe: pH > 7,2 Tempo wzrostu normalne Miejsce sadzenia balkony, patio i tarasy, rabaty, nasypy i skarpy Wysokość docelowa od 2 m do 3 m Rozstaw sadzenia 20 – 30 cm Kolor owoców czerwone Owoce rodzaj ozdobne Pora owocowania jesień Pora dojrzewania owoców sierpień, wrzesień, październik Barwa kwiatów żółte Intensywność zapachu kwiatów bez zapachu Pora kwitnienia późna wiosna Barwa liści / igieł purpurowe Zapotrzebowanie na wodę średnie Odporność na mrozy dobra do -21°C Wymagania słoneczne pełne słońce, półcień Walory użytkowe dla ptaków i zwierząt , na żywopłoty, gleby suche zakrzewienie Walory ozdobne ciekawy pokrój, dekoracyjne owoce, dekoracyjne liście, dekoracyjne liście / igły, kolczaste lub cierniste, przebarwiają się jesienią Wysokość sadzonki 20 - 40 cm Sposób rozmnażania sadzonki ukorzeniane Copyright © 2006 – 2022 - Szkółki Konieczko Wiele roślin ozdobnych poza atrakcyjnymi kwiatami, czy barwnym ulistnieniem oferuje nam również dekoracyjne owoce. Szczególnie cenne są te gatunki, których owoce utrzymują się do późnej jesieni i zimą. Stanowią one nie tylko wspaniałe urozmaicenie zimowego krajobrazu, ale także cenny pokarm dla ptaków i innych drobnych zwierząt, pomagając im przetrwać ten najtrudniejszy okres w roku. To jak długo owoce pozostaną na gałęziach zależy od uwarunkować genetycznych konkretnego gatunku, a także od przebiegu pogody w danym roku. W łagodniejsze zimy owoce dłużej zachowują atrakcyjność, niż w surowe. W mroźne, śnieżne zimy owoce będą też szybciej zjadane przez ptaki, które będą miały trudność ze znalezieniem innego pokarmu. Poniżej przedstawiamy przegląd gatunków drzew, krzewów i pnączy o atrakcyjnych, trwałych owocach. Rośliny o owocach czerwonych Jarząb pospolity Fot. Jarzęby. Czerwieniejące owoce, pospolitej u nas, jarzębiny zwiastują koniec lata. Owoce są niewielkie (średnicy 0,7 ? 0,9 cm), kuliste i przeważnie czerwone lub pomarańczowo-czerwone, aczkolwiek znajdziemy wiele gatunków i odmian o innej barwie owoców. Zdobią drzewa już od lipca i przeważnie pozostają na drzewach do zimy, stanowiąc przysmak dla ptaków. Najczęściej spotykanym u nas gatunkiem to jarząb pospolity (Sorbus aucuparia), pospolicie zwanym jarzębiną. Inny gatunek, wart polecenia to jarząb turyngski (Sorbus thuringiaca) jego owoce dłużej pozostają na drzewie. Jabłoń jagodowa Fot. Agata Zambrzycka Jabłonie ozdobne, popularnie nazywane rajskimi. Zawiązują one owoce kuliste lub w postaci małych jabłuszek na długich szypułkach. Średnica i kolor owoców zależy od gatunku i odmiany ? waha się w granicach 1?3 cm, mogą być one czerwone, pomarańczowe lub żółte. Długo utrzymują się zimą na drzewach i są chętnie zjadane przez ptaki. Najbardziej znane z tej grupy gatunki to: jabłoń purpurowa (Malus x purpurea), jabłoń kwiecista (Malus floribunda), jabłoń jagodowa (Malus baccata) i jabłoń niska, a właściwie jej odmiana rajska (Malus pumila odm. paradisiaca) oraz mieszańce międzygatunkowe. Ponieważ jabłonie bywają atakowane przez choroby (parch, mączniak) warto wybierać odmiany odporne. Głóg jednoszyjkowy Fot. Głogi tworzą niewielkie czerwone owoce, okrągłe lub wydłużone (około 1?1,5 cm długości). Owoce są jadalne, stanowią też przysmak wielu zwierząt, długo utrzymują się na drzewach, szczególnie w łagodne zimy. Głóg szypułkowy (Crataegus pedicellata) ma owoce większe ? średnicy około 2 cm. Inne gatunki, które warto posadzić w ogrodzie to głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna), głóg pośredni (Crataegus x media), głóg Lavalle’a (Crataegus x lavallei) oraz głóg dwuszyjkowy (Crataegus laevigata). Berberys koreański Fot. Berberysy związują liczne jaskrawoczerwone owoce, utrzymujące się jeszcze po opadnięciu liści – do silnych mrozów, niekiedy dłużej. Owoce są składnikiem ptasiej diety zimą. Spośród gatunków berberysu godne polecenia są: berberys Thunberga (Berberis thunbergii) oferujący ogromny wybór odmian, o zróżnicowanym pokroju, rozmiarze i barwie liści, berberys pospolity (Berberis vulgaris), berberys ottawski (Berberis ×ottawensis) i berberys koreański (Berberis koreana) owoce wymienionych gatunków, z wyjątkiem berberysu Thunberga, zebrane są w grona. Irga pozioma Fot. Irgi. Dekoracyjne i trwałe owoce mają niemal wszystkie gatunki irg, jednak lepiej wyeksponowane są one u gatunków zrzucających na zimę liście. Owoce są przeważnie jaskrawoczerwone, okrągłe, średnicy około 0,5-1 cm, pozostają na roślinach po opadnięciu liści, niekiedy nawet do wiosny. Z wyższych gatunków irg, zrzucających zimą liście, warto wybrać irgę pomarszczoną (Cotoneaster bullatus) i irgę rozkrzewioną (Cotoneaster divaricatus), zaś z gatunków okrywowych ? irgę poziomą (Cotoneaster horizontalis) i irgę karłowatą (Cotoneaster perpusillus). Kalina koralowa Fot. Agata Zambrzycka Kalina koralowa (Viburnum opulus) tworzy ozdobne, szklisto czerwone owoce, średnicy około 1 cm, zebrane w przewijających gronach. Owoce pojawiają się już w sierpniu i długo pozostają na roślinie, często aż do wiosny (ze względu na wysoką zawartość garbników są niechętnie zjadane przez ptaki). Popularna i bardzo dekoracyjna odmiana `Roseum` (syn. `Sterile`) pomimo obfitego kwitnienia nie zawiązuje owoców, gdyż wydaje wyłącznie kwiaty płonne. Ognik szkarłatny Fot. Ognik szkarłatny (Pyracantha coccinea) zachwyca niewielkimi (średnicy 0,5-0,7 cm), jednak często bardzo licznymi owocami w kolorze czerwonym, a u odmian także pomarańczowym i żółtym. Owoce dość długo utrzymują się na gałęziach, przeważnie do silnych mrozów, a w łagodniejsze zimy niekiedy aż do wiosny. Ponieważ roślina bywa atakowana przez parcha i zarazę ogniową, należy wybierać odmiany odporne na choroby. Spośród odmian o czerwonych owocach godne polecenia są między innymi.: `Kasan`, `Kuntayi`, `Mohave`, `Red Column`, `Red Cushion`. 1. Róża pomarszczona Fot. 2. Róża wielokwiatowa Fot. Róże. Poza pięknymi kwiatami pojawiającymi się latem, rośliny te oferują nam również dekoracyjne owoce. W zależności od gatunku mogą być one kuliste lub wydłużone, średnicy od 1 do ponad 3 cm, pojedynczo osadzone na pędach, bądź zebrane w grona. Przeważnie są one czerwone lub pomarańczowo-czerwone, choć zdarzają się także gatunki o owocach czarnych. Stanowią one przysmak dla ptaków, ale także dla nas są cennym surowcem na przetwory (możemy z nich przyrządzić wspaniałe nalewki, wino, czy konfitury), jeśli jednak nie zdecydujemy się ich zebrać jesienią, będą długo zdobiły krzewy, zwykle do silniejszych mrozów. Do róż ?owocowych? należą się między innymi: róża pomarszczona (Rosa rugosa) rodząca owoce największe z wymienionych gatunków, róża dzika (Rosa canina), róża czerwonawa (Rosa glauca), róża wielokwiatowa (Rosa multiflora), róża piżmowa (Rosa moschata), róża Jundziłła (Rosa jundzillii). 1. Aronia czerwona Fot. 2. Golteria pełzająca Fot. 3. Ostrokrzew Meservy Fot. 4. Ostrokrzew okółkowy Fot. Aronia czerwona (Aronia arbutifolia) tworzy niewielkie, intensywnie czerwone owoce o wielkości około 0,5 cm, długo pozostające na roślinie. W przeciwieństwie do owoców aronii czarnej te nie są jadalne dla ludzi. Golteria pełzająca (Gaulteria procumbens). Ta niewysoka zimozielona krzewinka zawiązuje około jednocentymetrowe, czerwone owoce, które często pozostają na roślinie aż do wiosny. Są one jadalne, jednak niezbyt smaczne. Ostrokrzewy, czyli rośliny znane ze świątecznych dekoracji. Tworzą niewielkie (średnicy około 0,5 cm) kuliste owoce, które od września zdobią rośliny i zwykle utrzymują się na nich aż do wiosny (jeśli nie zjedzą ich ptaki). Owoce są silnie trujące dla ludzi, nie szkodzą natomiast ptakom, które chętnie się nimi żywią. Przeważnie są one czerwone, choć istnieją także odmiany o owocach żółtych. Ostrokrzew jest rośliną dwupienną, a zatem aby uzyskać obfite owocowanie powinniśmy posadzić obok odmian żeńskich przynajmniej jeden egzemplarz męski. Największe owoce ma zimozielony ostrokrzew kolczasty (Ilex aquifolium), jednak nie jest on w pełni odporny na mrozy i w chłodniejszych rejonach naszego kraju może przemarzać (zwykle regeneruje). Bardziej odporne odmiany tego gatunku to na przykład `Alaska`, ` van Tol` (obydwie odmiany żeńskie). Gatunkiem lepiej znoszącym nasze zimy jest, również zimozielony, ostrokrzew Meservy (Ilex meserveae). Na rynku bez trudu znajdziemy wiele odmian, zarówno żeńskich jak i męskich, dobrze rosnących w naszym klimacie. Z odmian żeńskich to m. in.: `Blue Angel`, `Blue Girl`, `Blue Princess`, ‘Heckenfee‘, natomiast z męskich: `Blue Boy`, `Blue Prince`. Wyhodowano również mieszańce ostrokrzewu kolczastego z ostrokrzewem Maservy, otrzymując odmiany odporne na niskie temperatury, `Heckenstar`, `Heckenpracht`, czy `Winterglanz`. Piękne i równie trwałe owoce spotkamy u ostrokrzewu okółkowego (Ilex verticillata). Gatunek ten zrzuca liście zimą, dzięki czemu jego intensywnie czerwone owoce są wspaniale wyeksponowane. Lepiej też znosi mrozy niż gatunki zimozielone. Podobnie jak wcześniej wymienione ostrokrzewy to również gatunek dwupienny. Cytryniec chiński Fot. Cytryniec chiński (Schisandra chinensis) to pnącze, zawiązujące dekoracyjne owoce – niewielkie kuliste jagody, zebrane w grona długości od 5 do 10 cm. Początkowo są one białe, po dojrzeniu zaś intensywnie czerwone. Owoce dojrzewają we wrześniu i stanowią jesienną atrakcję rośliny, ponadto posiadają właściwości lecznicze (zawierają schisandrynę). Jest to gatunek rozdzielnopłciowy, przeważnie jednopienny, choć zdarzają się również przypadki dwupienności (kiedy na jednej roślinie pojawiają się wyłącznie kwiaty męskie lub żeńskie). W kolejnych częściach artykułu przedstawiamy rośliny rodzące owoce w innych kolorach, stanowiące dekorację ogrodu jesienią i zimą: Rośliny o owocach dekoracyjnych jesienią i zimą. Cz. 2 Rośliny o owocach dekoracyjnych jesienią i zimą. Cz. 3 Zapraszamy do lektury.

ciernisty krzew o czarnych owocach